Γράφει: η Παναγιώτα Κυριαζάκου, Διατροφολόγος, μέλος ΕλΚΕΔ.
Τι είναι στ’ αλήθεια η πείνα;
Ποια είναι όμως η προσωπική μας σχέση με την πείνα;
Ποια η εμπειρία μας σχετικά μ’ αυτή;
( Ξεκαθαρίζουμε ότι εδώ δεν μιλάμε για την πείνα – συνώνυμο της φτώχειας και της ανέχειας, η οποία δυστυχώς υπάρχει και είναι ένα τεράστιο θέμα, το οποίο όμως είναι…άλλο θέμα. Μιλάμε για την πείνα του συνηθισμένου ανθρώπου της κοινωνίας μας, που το ψυγείο του είναι γεμάτο, αλλά θέλει να μην φάει, γιατί το πρόβλημα του είναι το αυξημένο σωματικό βάρος.)
Για κάποιους από εμάς η πείνα είναι κάτι σχεδόν άγνωστο.
Τις περισσότερες φορές δεν προλαβαίνουμε να πεινάσουμε, γιατί πριν πεινάσουμε ξανατρώμε …ίσως …
(Ξανα)τρώμε γιατί:
- είναι η ώρα του φαγητού
- ο συνάδελφος μας κέρασε γιατί γιόρταζε
- περάσαμε έξω από το παγωτατζίδικο
- πάντα μας αρέσει βλέποντας ταινία να τρώμε ποπ κορν
- είναι καλύτερα να φάω πριν φύγω ώστε να μην πεινάσω πριν γυρίσω
- βαριόμουν …
- διψούσα …
- μου αξίζει
- ένιωθα μοναξιά
- ήθελα να νιώσω καλά με κάτι και δεν έβρισκα τίποτα άλλο
και πολλοί ακόμη λόγοι μας οδηγούν στο να φάμε …
Όταν λοιπόν το αίσθημα της πείνας γίνεται κάτι που το νιώθουμε τόσο σπάνια, φυσικό είναι να μην είμαστε εξοικειωμένοι μαζί του και να το “φοβόμαστε”.
Για άλλους πάλι, η πείνα είναι κάτι πολύ γνωστό. Είναι κάτι που το έχουν βιώσει σε υπέρμετρο βαθμό πολλές φορές στη ζωή τους. Κάθε, μα κάθε φορά που κάνουν δίαιτα.Κι οι φορές αυτές είναι πολλές.
Στην πραγματικότητα, αν το καλοσκεφτείς, η ζωή τους είναι χωρισμένη σε πολλά μικρά κομμάτια. Στις εποχές που τρώνε συνέχεια, όπως περιγράψαμε πιο πάνω και δεν πεινάνε ποτέ, τις οποίες διαδέχονται οι εποχές που κάνουν δίαιτα και συνεχώς πεινάνε, χωρίς να ανταποκρίνονται και νιώθοντας ενοχές για αυτό. Κι αυτοί όμως τη φοβούνται την πείνα, παρόλο που περίμενε κανείς να έχουν κάπως εξοικειωθεί.
Τη φοβούνται γιατί της έχουν δώσει αρνητική χροιά. Είναι το μαύρο. Όπως έχουν χωρίσει τη ζωή τους στο μαύρο και το άσπρο, τη δίαιτα και τη μη δίαιτα, έτσι έχουν αποδώσει θετική και αρνητική χροιά στα δύο αυτά κομμάτια.
Από τη μια η μη δίαιτα, η απόλαυση, το “θέλω”.
Κι από την άλλη η δίαιτα, η πείνα, το “πρέπει”.
Όσο αντέξεις αυτή την “τυραννία” για να ξανά μεταπηδήσεις προσωρινά στο άσπρο.
Αν δοκιμάζαμε να τη γνωρίσουμε λίγο καλύτερα όμως;Αν επιτρέπαμε στον εαυτό μας να τη βιώσει παρατηρώντας την;Αν την αποδεχόμασταν ως μια λειτουργία του οργανισμού μας απαραίτητη για να μας κρατήσει στη ζωή;Αν λοιπόν αποφασίζαμε, την επόμενη φορά που θα πεινάσουμε, να την κοιτάξουμε κατάματα, χωρίς φόβο, άγχος ή προκατάληψη. Αν την αναγνωρίζαμε ως απαραίτητη φυσική λειτουργία μας κι όχι ως εχθρό, αλλά ούτε κι ως αδυναμία, θα μπορούσαμε ίσως να πάψουμε τον πόλεμο μαζί της και να την κάνουμε σύμμαχο μας.
Ας αφήσουμε τις αισθήσεις να “μιλήσουν” γι’ αυτή ….Κλείστε τα μάτια και παρατήρησε που και πως νιώθεις την πείνα …
Στην κοιλιά; Στο στομάχι; Στο στόμα; Σε κάποιο άλλο σημείο στο σώμα σου?
Πως μοιάζει; Με πόνο; μούδιασμα; με κενό;
Είναι αυξανόμενη;Με τι ρυθμό;
Μήπως έρχεται σε κύματα;
Πως εξελίσσεται όσο περνάει η ώρα;
Υπάρχει κάτι το ευχάριστο ή το πολύ δυσάρεστο σε αυτή; Τι είναι αυτό;
Και βέβαια: γιατί υπάρχει εκεί;
Έτσι χωρίς λόγο; Όχι βέβαια!
Καμία φυσική μας λειτουργία δεν συμβαίνει χωρίς λόγο. Κάθε άλλο!
Όπως είπαμε μας είναι απαραίτητη και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που την έχουμε, γιατί είναι το κίνητρό μας να τραφούμε και να κρατηθούμε έτσι στη ζωή.
Οφείλουμε λοιπόν να μην την αγνοούμε και να την “ακούμε” με κατανόηση και περιέργεια … και να πράττουμε ενσυνείδητα!
Αν τη γνωρίσουμε καλά, θα μπορέσουμε λοιπόν πιο εύκολα να κρατάμε μια ισορροπία στη σχέση μας μαζί της και να ικανοποιούμε και την ίδια μα και τον εαυτό μας …
Να την περιμένουμε πριν φάμεΝα την αναγνωρίζουμε όταν έρχεταιΝα ανταποκρινόμαστε με σεβασμό σ΄ αυτή και τις ανάγκες μας
Και φυσικά, σαν καλοί φίλοι, να μην νιώθουμε ενοχές, ούτε να παρεξηγούμε, αν ένας από τους δυο μας, εμείς ή αυτή, καθυστερήσει λίγο στο ραντεβού καμιά φορά ή μείνει λίγο παραπάνω …Last modified: 5 Ιανουαρίου, 2026
